Column Feikje Breimer

Liefde is trouw

Zijn lijf is te lang en zijn oren te groot. Zijn moeder had vijf kinderen, de vader was onbekend. Voor mij was het liefde op het eerste gezicht. Die bruine ogen, zijn zwarte haar. Hij laat scheten, springt in sloten en blaft als de bel gaat. ‘Stomme hond!’, zeg ik dan en kriebel hem op zijn buik. Tijdens het eten zit hij trouwhartig onder de tafel. Geruisloos verdwijnen gevallen etenswaren. Klein plastic speelgoed spuugt hij sputterend uit.

De kinderen weten dat zijn eigen plek onder de trap is. Daar moeten ze hem met rust laten, maar veel liever ligt hij tussen het speelgoed en spelende kinderen in. Uit voorzorg heb ik hem nooit alleen gelaten met baby’s en peuters, maar ik heb hem nooit een kik horen geven terwijl ze over hem heen kropen of hem als opstapje gebruikten om ergens bij te kunnen.

Wanneer je tien jaar lang met iemand in één huis woont vraag je je vroeg of laat wel eens af ‘wat gaat er toch door zijn hoofd?’ Eten en buiten zijn. Die twee onderwerpen zijn favoriet. Wanneer ik mijn zoon vraag ‘Geef jij Bommel voer?’ dan staat hij binnen een paar tellen bij zijn etensbak. De kans op een wandeling weet hij feilloos in te schatten. Hoewel ik dagelijks meerdere malen mijn jas aantrek, schoenen pak of in hardloopkleding van de trap af kom. Op de één of andere manier pakt hij zijn riem alleen wanneer hij ook echt mee gaat naar buiten.

Hij kent het commando ‘rechts!’ Erg handig bij het hardlopen wanneer we fietsers tegenkomen. Niet alleen Bommel reageert direct, de meeste fietsers doen dat ook. Hardlopen met Bommel…Ik ben er door in sloten beland, ben hem kwijt geweest of hij lag gelukzalig te rollen in een halfverteerde vis. Maar hij is vooral aangenaam gezelschap tijdens een rondje om de plas, waarbij hij zo nu en dan net omhoog kijkt als ik naar hem kijk. Beiden hebben we dan een tevreden blik.

Voor bange kinderen hebben we een speciale act ingestudeerd. Voor koekjes wil Bommel alles wel doen zolang hij maar snapt wat de bedoeling is. Op zijn rug gaan liggen met vier poten omhoog en daarna kwiek doorrollen. Als ik draaiende bewegingen met mijn hand maak doet hij dat subiet, zolang er in mijn andere hand maar een koekje zit.

Eén keer per jaar logeert hij in de kennel waar hij geboren is. Hoewel hij regelmatig mee gaat in de auto, heeft hij bij deze autorit al na een kilometer door waar de reis heen gaat. Piepend en hijgend zit hij op de achterbank. Volkomen gelukkig stuift hij bij aankomst op het hek af van de boerderij en is ons al vergeten voor we weg zijn. Vorig jaar was de aankomst zoals gebruikelijk, maar het vertrek was onverwacht droevig. Na een vrolijk ronde over het erf pakte hij zijn riem en ging klaar zitten bij het hek om weer mee terug te gaan. Toen hij door had dat dat niet doorging zakte zijn staart in de rouwstand en liet hij zijn kop hangen. ‘Tja, hij wordt ouder,’ legde de kennelhoudster uit. ‘Hij wil bij zijn eigen vertrouwde roedel zijn, dan voelt hij zich beschermt nu hij bejaard raakt.’ Twee weken later sprong hij hoogbejaard en wel tot op ooghoogte en wist mij daarbij een haal over mij wang te geven met zijn tong. Een verboden actie (die tong, niet het springen), maar daar maalde hij niet om.

En nu heb ik een probleem met mijn andere grote liefde. Ook met donker haar en met erg mooie ogen. Het zijn de vakantieplannen. Ik wil niet naar verre landen en warme stranden. Geen luxe oorden of kuuroord. Ik wil een hutje op de hei. En ik wil Bommel mee.

Feikje Breimer

www.fastfoot.web-log.nl
www.fastfoot.nl

Inspiratie Pieternel Dijkstra
Ploeteren hoeft niet: een goede moeder is goed genoeg!
Op zoek naar de ideale vrouw
Gastcolumn: Gevoel, schouders,knie en teen
Tem je papieren tijgers
Moeilijk moet