Gevoel, schouders,knie en teen

Stel. Je hebt een druk hoofd. Laten we het Hoofd noemen om het overzichtelijk te houden. Net zo’n wiel waar een hamster in zit. Maar dan altijd. Precies. Daar word je dus doodmoe van.

Tekst: Anne Jongedijk

Je hebt een drukke baan. Die is leuk, maar je bent best perfectionistisch, dus je maakt je ook snel druk. En daarbij heb je Hoofd. Als je collega’s hoort zeggen: ik heb vannacht zelfs over het werk gedroomd, dan houd je je angstvallig stil. Want bij jou gaat het eigenlijk elke nacht zo. Al jaren. Is dat niet normaal dan?

Een sociaal leven heb je ook. Leuke vrienden. Die geven je energie. Maar je moet ook steeds maar. Afspreken, verjaardagen, etentjes. Allemaal leuke dingen. Tuurlijk. Alles is leuk. Dus ga je steeds maar. Want nee zeggen is geen optie. Het is toch leuk?

En dan val je. Heel hard. Hoofd belandt op een stenen rand. Je bent een tijdlang buiten westen en komt bij in het ziekenhuis. De diagnose: een zware hersenschudding. En een bloeding. En een barst in je schedel. Best heftig allemaal. De arts vraagt van hoe hoog je gevallen bent, want je hebt een ‘ongelooflijk harde smak’ gemaakt.

Het plan van aanpak. Absolute rust. Geen prikkels. Geen telefoon, geen e-mail, geen visite, geen televisie. En je denkt: ‘EINDELIJK! Eindelijk rust.’

Je hoofd, dat je leven lang al de dienst uitmaakte in de bv lichaam, is uitgeschakeld, gevloerd, moet uitrusten. En dan komt het. Gevoel. Dat zat er altijd al, maar je hoorde het niet omdat Hoofd zo verschrikkelijk hard schreeuwde.

Gevoel zegt je dat het helemaal niet erg is om lekker binnen op de bank te liggen, ook als het vijfentwintig graden is. Hoofd zou zeggen: het is mooi weer! Geniet! Anders is het zonde! Maar wat Hoofd vindt, daar heb je even niks mee te maken. Want Hoofd ligt uit te puffen van die val. Je zult het met Gevoel moeten doen. En dat zegt: joh, blijf jij eens even lekker binnen als je daar zin in hebt.

Gevoel zegt nog meer. Dat het lekker is om urenlang doelloos een beetje te liggen. Naar het plafond te staren. Naar overzwevende zwaluwen. Naar zoemende hommels. En dat doe je. Ineens zit je zo maar een uur lang een beetje te dromen. Hoor je jezelf dingen zeggen als: ‘Maar daar heb ik helemaal geen zin in!’

En je schrikt van die eerlijkheid, en moet er stiekem ook een beetje om lachen. Want dat zou je eerst nooit zo gezegd hebben. Als je het al had gevoeld. Want ja, Hoofd hè.

Je herstelt, langzaam. Het gewone leven dringt zich weer aan je op. Werk. Sociaal leven. Er worden mensen jarig. Je gaat weer. Je doet weer. Hoofd hervindt zijn stem en zijn kracht. En het is leuk. Maar je bent moe. En niet zelden betrap je jezelf erop dat je denkt: wat was het eigenlijk heerlijk. Zonder Hoofd. Je zou het bijna weer doen.

We hebben iets heftigs nodig om grenzen te trekken. Gewoon zeggen dat je ergens geen zin in hebt, is not done. Je moet gewoon overal zin in hebben om leuk, hip en geslaagd te zijn. Als de dokter zegt dat je rust moet, dán mag het. Dan moet het, en dan pas mag het ook. Want dan kun je zeggen: ‘het moet van de dokter.’ En dan is het okee. Bij elke griepepidemie die rondgaat, denk je: zou het nu eindelijk mijn beurt zijn? Want lekker op de bank liggen onder een dekentje – dat wil jij ook wel. Maar ja, dat kan natuurlijk niet. Want je hebt geen griep. En dus moet je leuk en sociaal doen.

Ik verlang naar de dag waarop er geen griep, geen hersenschudding, geen driedubbele hernia, geen zwangerschap of gebroken been meer voor nodig is om rust te mogen nemen. De dag dat ik gewoon zelf kan beslissen dat ik even helemaal nergens zin in heb. Dat het kwartje valt dat die verjaardagen me echt geen bal kunnen schelen – en daar ook naar handel.

Tuurlijk. Ik wéét het allemaal wel. Maar doen hè?

Of zal ik me weer laten vallen…?

Anne Jongedijk is begin dertig en moe van het moeten. Daarover schrijft zij voortaan regelmatig een column.

Inspiratie Pieternel Dijkstra
Ploeteren hoeft niet: een goede moeder is goed genoeg!
Op zoek naar de ideale vrouw
Liefde is trouw
Tem je papieren tijgers
Moeilijk moet