Zondig

Mijn opa las graag reisverhalen. Naar zijn opvatting liepen dat soort verhalen tenminste altijd goed af, hoe hadden die reizigers het anders kunnen navertellen? Ik trap er toch iedere keer weer in en lees romans.

Tegen beter weten in hoop ik dat in deze detective toch alsjeblieft niet gemoord zal worden, in het liefdesverhaal er geen onredelijke rivaal opduikt en dat Jip eindelijk met poppen speelt en Janneke stoer de blokken over de schutting werpt.

Ergens in mijn vroeg-christelijke opvoeding is er iets ernstig mis gegaan. Meester Hordijk was mijn grote held en hij vertelde de prachtigste bijbelverhalen. Over Jozef die de kredietcrisis voorspelde en daarna wereldberoemd en rijk werd. Over Abraham die zijn zoon bijna dood sloeg maar net niet. En Esther die vreselijk mooi was en ook slim en eigenlijk de baas was over Salomo. En als je maar genoeg geloofde dan kwam alles goed. Dat geloofde ik. Echt. Dankzij meester Hordijk raakte ik zodoende ook van mijn geloof af.

Na vier weken zeer intensief geloven en bidden (ook op de wc) genas mijn zieke zusje niet. Vanwege haar ziekte aten wij nooit friet, behalve wanneer zij in het ziekenhuis lag. Het leek mij onaardig haar het ziekenhuis in te bidden dus leek mij genezing een uitkomst. Maar mijn geloof had geen enkel effect en mijn conclusie was dat mijn vriendje Peter gelijk had. God was net zo’n verzinsel als Sinterklaas alleen dan zonder cadeaus, maar het was in beide kwesties toch verstandig net te doen alsof.

Sindsdien ben ik een wensdenker. Wanneer mijn vaatwasser enkel omstandig water rond pompt en na drie uur de vaat nog niet schoon is hoop ik tegen beter weten in. Dan hoop ik dat het vanzelf weer over gaat. Wanneer ik mijn auto op slot heb weten te krijgen met de sleutel nog op de achterbank, blijf ik gerust een half uur naar binnen turen met ergens de gedachte dat dit vanzelf weer goed zal komen.

En hoe vaak ik de film ET ook kijk, steeds weer hoop ik dat ET niet ontdekt zal worden. Ik sleep al 38 jaar een cactus mee in mijn leven. In mijn diep gelovige periode rond mijn achtste jaar gekocht van mijn zakgeld. Volgens de verkoopster zou de cactus prachtig gaan bloeien als ik er maar goed voor zorgde. Hij leeft nog steeds maar gebloeid heeft hij nooit.

Ieder voorjaar voel ik mij getroost wanneer ik merk dat ik niet de enige wensdenker ben. Zo ergens halverwege maart is iedereen er ineens van overtuigd dat het ‘nu bijna lente is.’ Er bloeien namelijk krokussen en een enkele dag verschijnt de zon. ‘Het wordt een hele mooie zomer,’ beweert mijn buurvrouw stellig. En ik ben het natuurlijk helemaal met haar eens. En ik herinner mij wat mijn opa nog meer zo prettig vond aan de reisverhalen. De verre oorden die werden beschreven, daar scheen altijd de zon.

Feikje Breimer

www.fastfoot.web-log.nl
www.fastfoot.nl

Lekker fris!
Zelfcompassie: accepteer jezelf zoals je bent
Alles overzichtelijk bij elkaar
Opruiming in je Inbox
Column mindful leven
Koken met liefde
De gevolgen van hyperparenting