Column mindful leven

Zwerfafval

Het is weer die tijd van het jaar, voorjaar. Ik ben normaal helemaal niet opruimerig of schoonmakerig, maar als zo eind februari, begin maart de dagen beginnen te lengen en ik af en toe tot mijn vreugde ’s morgens of rond schemertijd van dat zoet-melancholische merelgefluit hoor, krijg ik net als iedereen onbedwingbare neigingen.

Tekst: Karin Bosveld

Ik las laatst ergens dat dit te herleiden is tot een oud Germaans gebruik en dat vind ik prima, ik wil best in een eeuwenoude traditie staan, maar het lijkt me ook gewoon een logisch en zinvol instinct.
Je hoeft ook niet diep spiritueel of filosofisch in het leven te staan om te snappen wat de praktische en diepere zin van de schoonmaken is. Oud, vuil, kapot en afgedankt maken ruimte voor nieuw, schoon en fris. Zowel letterlijk als figuurlijk. Wegwezen stofnesten, kom er maar in inspiratie! Exit aandacht- en energievretende overbodige troep, hallo creativiteit en nieuwe inzichten!

Tot zover de theorie. Maar wat nu als je, zelf geheel bevangen door een al dan niet spiritueel geïnspireerd schoonmaakvirus, je keuken, werkkamer, zolder, schuur of tuin eens flink hebt uitgemest, en je omgeving heeft er voor je ‘Klaar!’ hebt kunnen zeggen al weer een heidense bende van gemaakt? Zonder maar het geringste oog , laat staan waardering voor de op alle fronten heilzame effecten van jouw energieke inspanningen?
Daar gaat je goede humeur. Irritatie, verwijt en vermaning liggen al weer op de loer. Leuke gedachte hoor, dat je je hersenspinsels in je hoofd al stofzuigend en organizend weg kunt blazen. Maar als je huisgenoten bij thuiskomst gelijk hun schoenen, tassen en boeken van zich af gooien, je partner overal stukken krant laat slingeren en – heel lief ja – kookt en van je ge-springcleande keuken gelijk weer een slagveld maakt, blijft er toch bar weinig van overeind.

Laatst hoorde ik van een vrouw die zich tijdens het wandelen altijd mateloos opwond over zwerfvuil. Ging ze de natuur in om lekker tot rust te komen en terug te gaan naar de basis, werd ze daar geconfronteerd met de achteloosheid en wat-boeit-mij-die-natuur-mentaliteit van haar medemens. Geen fatsoen, geen manieren, geen respect!
Tot ze begreep dat niet dat zwerfafval, maar haar eigen ergernis haar wandeling verpestte. Vanaf dat moment nam ze een plastic zak mee op haar tochten, en raapte ze zoveel mogelijk rotzooi op.

Waar je wat veranderen kunt: doe het. Waar je niets veranderen kunt: accepteer het. Dat is opgeruimd leven.

http://karinbosveld.wordpress.com/

Lekker fris!
Zelfcompassie: accepteer jezelf zoals je bent
Alles overzichtelijk bij elkaar
Opruiming in je Inbox
Koken met liefde
De gevolgen van hyperparenting
Column Feikje Breimer