Liefdevol

Ze vertelt lang niet alles, mijn dochter van 20. Dat weet ik zeker. Maar de meest schokkende verhalen krijg ik wel te horen. Zoals studiegenote Suzan met slang. ‘Echt gebeurd mam, ik heb de foto’s gezien!’ Suzan had een boa constrictor als huisdier. Keurig opgerold op het voeteneind van haar bed bracht hij altijd de nacht door. Ze voerde het beest trouw ratten en muizen.

Op een dag at het lieve beest niet meer. Regelmatig sperde het dier de bek wijd open. Suzan maakte zich zorgen, zat er iets dwars in zijn keel misschien? En ’s nacht, ’s nachts lag het dier niet meer opgerold op het voeteneind maar gestrekt langs haar zij.

De dierenarts om de hoek wist het ook niet en stuurde Suzan met slang en al naar de reptielenspecialist. Die hoorde het verhaal zwijgend aan terwijl Suzan haar boa vast hield en over de kop aaide. ‘Die slang gaat niet meer met je mee naar huis’, was het oordeel van de specialist. Zijn verklaring? Bij deze boa constrictor ging de liefde letterlijk door de maag. Door zich gestrekt neer te leggen naast Suzan mat hij haar lengte. Inmiddels was hij groot genoeg, alleen zijn kaken moesten nog wat geoefend en gerekt totdat hij haar zou kunnen opeten…

Nu heeft Suzan een moeilijke jeugd achter de rug en dat kan zo’n vreemde voorkeur misschien verklaren. Een voorbeeld? Op haar 14e mocht zij mee naar het trouwfeest van haar tante. Samen met haar moeder ging ze naar de stad om een feestjurk te kopen. In een belachelijk dure winkel paste ze een smaragdgroen pracht exemplaar. ‘Maar zij begreep natuurlijk wel dat die jurk veel te duur was?’ Haar moeder overtuigde haar en bij H&M vonden ze best een aardig alternatief.
Tijdens het trouwfeest zag vooral haar moeder er prachtig uit, in het smaragdgroene pracht exemplaar. Nog mooier dan de bruid.

‘Jij bent best een goede moeder mam’, meldt de dochter van 20. Ja kunst, denk ik, als je mij met zo’n serpent vergelijkt. Nog steeds schaam ik mij voor het volledig ingegroeide vleugeltje van een oorbel in haar oor toen ze zeven jaar was. Gewoon niet goed opgelet. De ontstoken tandwortel, met een bult zo groot als een knikker onder haar bovenlip. Niet gezien. Het gif dat ze at, maar godzijdank zonder gevolgen. Ik was te zwanger om goed op te letten. Misschien heeft iedere moeder wel zo’n boekhoudkundig systeem in haar hoofd met daarin de zwarte bladzijden waar boven staat JOUW FOUT.
Met een beetje wijsheid lukt het om het systeem wat in evenwicht te houden. Er zijn veel methoden daarvoor zie ik als ik om mij heen kijk. Sommige moeders lijken witte bladzijden te sparen door de supermoedermethode. Kostbare kleding, uitgebreide kinderfeestjes, de perfecte school.

Of de wegcijfermethode, deze moeders hebben echte moederkleding aan, dragen om één of andere reden nooit sieraden. Behalve op moederdag, dan lopen ze de hele dag trots rond met de pasta-rietjesketting. Hun kinderen hebben verantwoorde tussendoortjes, feestjes met spelletjes en ze zijn altijd, altijd hulpmoeder op school. Als beloning mogen ze dan mee met het schoolreisje, dat dan weer wel.

Ik ben van de leuke herinneringensoort. Paasontbijt, ieder jaar kikkervisjes vangen, een zo groot mogelijke kerstboom. Zwembadje in de tuin bij mooi weer. Zo nu en dan een veel te dure maar prachtige jurk. Als ze maar veel goede herinneringen hebben vergeten ze vast die zwarte bladzijdes hoop ik dan.

Huisdieren spelen bij de goede jeugdherinneringen een grote rol. Bommel, onze hond gaat al tien jaar mee, de helft van het leven van mijn oudste, dubbel zo oud als de jongste. In mijn beleving is hij een belangrijk onderdeel van ons gezin.

Dan krijgen we een ontzettend schattig logeerkonijn in de tuin. De jongste kinderen zijn voortdurend te vinden in de buurt van het hok om te aaien en te voeren. Ook Bommel staat met zijn neus vooraan. Met maar één bedoeling: snel toeslaan en opeten. Dus leg ik mijn dochter van vijf jaar uit dat er daarom bij ons geen konijntje komt wonen. Bommel zou het opeten!

‘Nou, dan brengen we Bommel toch naar het asiel?’ is voor haar de logische oplossing. Je doet het als moeder ook nooit goed.

Feikje Breimer
www.fastfoot.nl
www.fastfoot.web-log.nl

Lui met een ukelele
Oost, west en de kunst van het relativeren
Familie: leer ermee omgaan
Ruimte
Wat je aandacht geeft groeit