Allemaal lege roeiboten

Als ik op de fiets zit en het regent, dan ben ik doorgaans op mijn onaardigst. Mijn meest intolerante zelf zit op de fiets als het regent. Het enige wat ik wil is zo snel mogelijk mijn doel bereiken – alsof ik daar minder nat van word. En alsof ik me beter zal voelen als ik ‘minder’ nat word.

Iedereen die en alles wat mij van mijn doel afhoudt, bijvoorbeeld door te traag en in de weg te rijden, of langdurig op rood te staan, kan op een dodelijke blik of inwendige verwensing rekenen.

Met mijn laatste restje civilisatie houd ik dat allemaal net binnen, het mezelf daarmee extra ellendig makend – gewoon stevig hardop schelden zou misschien opluchten, en meestal schiet ik dan vanzelf in de lach als ik mezelf zo uitzinnig bezig hoor. Maar nee, menend dat dat beleefder is, houd ik me meestal in zodat ik het voel kolken op mijn borst en ik de boosheid onnodig en onnozel lang bij me draag.

Boosheid. Over het algemeen hebben we er vooral zelf last van.

Zenlerares Charlotte Yoko Beck maakt in haar boek Everyday Zen een mooie vergelijking.

Stel, je zit in een roeiboot, en het is mistig. Ineens doemt er een andere boot op uit de mist, die frontaal tegen je aan vaart. In eerste instantie ben je boos: kan die gek niet uitkijken! Maar dan zie je dat er niemand in zit. Wat gebeurt er dan met je boosheid? Die ebt weg. Er is immers niemand om ‘m op te richten, niemand om te beschuldigen. Maar als er wel iemand in zat? Hah! Nou, dan zouden de rapen gaar zijn.

In feite, zegt Beck, zijn de roeiboten die tegen ons aan botsen altijd leeg. Maar zo zien wij het niet. Wij interpreteren, maken verhalen, en er is altijd wel iets of iemand schuldig. Er op uit om ons te kwetsen of in de weg te zitten. Al is het maar de regen of een rood stoplicht...

Hoe zou het zijn om er zo tegenaan te kijken. Alle gebeurtenissen in ons leven, onze ervaringen – of ze nu prettig, onprettig of neutraal zijn – het zijn lege roeiboten. We kunnen ze inkleuren met onze verhalen en interpretaties, en daarmee allerlei emoties oproepen. Of we kunnen ons er telkens aan herinneren: gewoon, een lege roeiboot.

Karin Bosveld
www.themindfulcoach.nl

Je hebt al zoveel
Eenvoudig op weg naar geluk
Weg met de zeurterreur
Meer in het varkentje
Hoeveel kost een hond?
Schuld en boeken