Poetsmanie

Ik geef het ruiterlijk toe. Ik ben een ras-chaoot. Het begon al toen ik klein was. Op school. We hadden van die bureautjes met laatjes eronder. Die van mij kon meestal niet meer open of dicht. Dan gaf je er een flinke ram tegenaan, en dan ging het weer even.

Maar eens per jaar, dan was er geen ontkomen meer aan. Dan moesten we – oh horror – onze laatjes opruimen. En echt, serieus: die dag vreesde ik net zo erg als de dag dat de bus van de schooltandarts weer kwam voorrijden. Want het kon nooit een keer rustig en onopvallend. Gewoon, huppetee, laatjes op tafel, en dat niemand daar dan om maalt. Nee, de meester ging fijn uitgebreid commentaar geven. Ik was natuurlijk altijd de sigaar. En iedereen keek dan naar mijn laatje. Als ik het tenminste losgewrikt kreeg.

Zucht.

Maar dan. Wel eens de perfecte koprol gemaakt, en dat er dan niemand keek?Nou. Een paar jaar geleden onderging ik een nogal heftige operatie. Ik moest een paar weken herstellen en kon dus niet werken. Na een weekje of wat was ik nog niet fit genoeg om te werken, maar wel genoeg om in huis rond te scharrelen. En wat deed ik? Ik ging poetsen. Het werd zelfs een hobby.

Elke dag een beetje, want meer kon mijn zieke lijf nog niet aan. Ik ontdekte iets: dat ik er vrolijk van werd. Wat een voldoening! Die blinkende gootsteen, die smetteloze vloer! En precies weten waar welke papieren liggen! Dat had ik nou nog nooit meegemaakt! Mijn partner ging van schrik gezellig meepoetsen. En zo hadden we even een perfect huis.

Er werden boeken gekocht met poetstips, ik kocht gezellig gekleurde microvezeldoekjes en knalroze huishoudhandschoenen met een veren randje eraan. Want het moest wel leuk zijn natuurlijk. Liny en Marja zouden trots op ons zijn. En de meester van de lagere school zou een hartverzakking krijgen. Waar was hij toen ik wel indruk op hem kon maken?

En eigenlijk wist ik wel dat ik het in me had. Heel lang geleden was ik net afgestudeerd. In afwachting van een echte baan had ik wat bijbaantjes. Een daarvan was schoonmaken in de spoelkeuken van een cateringbedrijf. Ik werkte daar nog, toen ik mijn eerste baan vond. Die week ging ik natuurlijk nog vol maken.

Ik hoefde maar een klein stukje te poetsen. Maar het had me te pakken. De muziek stond hard en ik was niet te stuiten. Vol adrenaline natuurlijk, want ik had een leuke baan in m’n binnenzak. Ik geloof dat de hele fabriekshal blonk toen ik klaar was.

De symboliek zag ik pas later.

Natuurlijk kwam aan de postoperatieve poetsmanie een eind. Ik moest weer aan het werk, en voor ik het wist werd ik weer opgeslokt door de waan van alledag. Toch was er iets veranderd. Want dat gevoel van voldoening werkte verslavend. En die rust die je voelt als je omgeving netjes is.

En ik weet niet of het ermee te maken heeft, maar ik ben sinds de oorspronkelijke poetsmanie ook chronisch netter van geworden. Ben dingen gaan weggooien en minder dingen gaan binnenhalen. Laatst schreef ik me nog uit van een hoop elektronische nieuwsbrieven. Zo dan, dat ruimt lekker op.

Ook nu betrap ik mezelf weer op kriebels. Morgen maar eens wat doekjes halen. Ik kan wel weer wat rust gebruiken.

Karin Sitalsing is zelfstandig journalist.

www.karinsitalsing.nl

Lichter leven
energie laten stromen in je huis
column mindful leven
Het huishouden als fitnessoefening
Simpel, mooi en duurzaam wonen
Column Feikje Breimer
Wie ben ik allemaal?
Ik (k)en mijn ikken