Wensen

Een van de vaste uitdrukkingen van mijn vader is 'Je moet wat te wensen overhouden'. Op de basisschool waar ik lang geleden zat was er de regel 'Wie vraagt wordt overgeslagen.' Het was een christelijke basisschool en meester Hordijk leerde ons dat God alles zag en dat je God ook alles mocht vragen.

Hij vertelde de mooiste Bijbelverhalen waarin mensen opstonden uit de dood, blinden door middel van spuug en modder weer konden zien, braamstruiken in brand vlogen en mensen vis aten tot ze erbij neer vielen. Bij dat verhaal over de vis zat ik te griezelen. Mijn enige ervaring met vis waren zure haringen waarvan ik mij niet kon voorstellen dat Jezus daarvan ooit méér exemplaren van zou willen maken.

Ik vond de verhalen over het Paradijs en de Ark van Noach schitterend vanwege de dieren die daarin voorkwamen. Die waren niet bang voor mensen. Leeuwen, herten, vogels kwamen gewoon naast mensen zitten en je kon ze gewoon aaien. Ik moest het thuis doen met een (vals) konijn dat beslist onaaibaar was en de eeuwige wens om eendenkuikens, van die donzige gele, zo langs de sloot te kunnen aaien. Zonder dat ze in een kooitje moesten.

Wie voldoende geloof had en enorm veel tijd stak in het bidden kreeg God zover dat hij wensen in vervulling liet gaan. In mijn overtuiging dat God mij overal zag heb ik toen weken op de wc zitten bidden of hij dan mijn zusje Nynke wilde genezen van haar taaislijmziekte. En, als dat eventueel mogelijk was, of ik dan ook die eendenkuikens eens mocht aaien. Mijn geloof was onvoldoende.

Met wensen heb ik een wat ongemakkelijk gevoel. De teleurstelling bij het uitblijven van de vervulling voelt alsof ik iets waardevols verlies zonder het ooit in handen gehad te hebben. Vanaf zondagavond 28 februari tot en met donderdag 4 maart 12.30 uur heb ik met alle vezels in mijn lijf gewenst dat Jelle bleef leven. Het was een bijna tastbaar gevoel dat doortrokken was in al mijn denken, handelen en geloven. De woorden van de arts om 12. 30 uur 'Il va vivre.' Hij blijft leven. Een godswonder.

Wanneer Jelle na zijn ziekenhuisperiode naar huis mag eind april wens ik mooi weer. Omdat hij zo mager is en weer buiten mag wandelen. We krijgen maar liefst 14 dagen goddelijk weer. Wanneer Raymond dan een weekend weg moet naar Dubai voor zijn werk schaam ik mij oprecht voor mijn wens dat dat op één of andere manier niet door zal gaan. Op IJsland barst er een vulkaan uit en Raymonds vlucht gaat niet door. Ik ben er helemaal stil van.

De afgelopen tijd was het plannen van de maaltijden iets dat er steeds bij inschoot. Maar liefst drie vrouwen uit de buurt koken regelmatig voor mij en brengen het thuis of ik mag samen met de kinderen mee komen eten. Nu is de vakantie voorbij. Jelle is naar de Hoogstraat. Raymond is naar Suriname voor zijn werk, de meisjes zijn naar school en naar de opvang en samen met Nettie (maakt al twee jaar ons huis geweldig schoon) drink ik koffie in de tuin. Ik geniet enorm van dat kopje koffie en de rust.

'Ik zou dan nu maar gaan hardlopen', stelt Nettie voor. 'Dat duurt al veel te lang, dat je daar niet aan toe komt.' Poeh, denk ik. Hardlopen. wat zou dat heerlijk zijn. 'Maar ik moet de nieuwe school nog bellen en de verhuizer en de drukker en woensdag zijn er kijkers voor ons huis...' 'Nou én', vindt Nettie, 'dat kan over een uur ook nog, nu schijnt de zon en daar moet je van genieten.'

Ik kies voor een rondje langs de Elfhoeven plas. Rustig aan. Geen haast. Genieten. In het water van de plas zwemt een eend met haar jongen, iets verder pa en ma gans met hun jongen. Zo aaibaar mooi. Dan kom ik op het grindpad langs de oever zonder verkeer. Voor mij staat een moeder eend met acht prachtige jongen. Ik stop. Moeder eend stopt ook. We kijken elkaar aan. Haar kinderen lopen naar mij toe. Ik hurk en steek mijn hand uit. Ik kan de kuikens voorzichtig aaien over hun buik. Ze proberen mijn vingers uit. Nee, niet eetbaar. Wat zijn wensen toch prachtig mooi wanneer ze uitkomen.

Feikjes zoon Jelle kreeg eind februari een ernstig ongeluk in Frankrijk. Hij werd tijdens een wielerwedstrijd aangereden door een auto die een stopteken negeerde. Feikje schrijft hierover op haar weblog http://www.fastfoot.web-log.nl/.

Lichter leven
energie laten stromen in je huis
column mindful leven
Het huishouden als fitnessoefening
column Karin Sitalsing
Simpel, mooi en duurzaam wonen
Wie ben ik allemaal?
Ik (k)en mijn ikken